Πίνακας περιεχομένου
Όταν ο ουρανός γεμίζει πυραύλους, η αυτοάμυνα δεν είναι επιλογή: γιατί το Ισραήλ έχει δίκιο να αμύνεται απέναντι στο καθεστώς της Τεχεράνης
Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία όπου η ηθική καθαρότητα δεν βρίσκεται στην ουδετερότητα αλλά στην ακρίβεια. Όταν ένας πληθυσμός βλέπει τον ουρανό του να γεμίζει φως από βαλλιστικούς πυραύλους, όταν παιδιά και οικογένειες κρύβονται σε καταφύγια, όταν πόλεις μετατρέπονται σε χάρτες αναχαίτισης και θραυσμάτων, το ερώτημα δεν είναι αν «όλες οι πλευρές έχουν τα δίκια τους».
Το ερώτημα είναι αν υπάρχει ή όχι δικαίωμα αυτοάμυνας. Και στην περίπτωση του Ισραήλ, η απάντηση είναι ναι.
Όχι ως σύνθημα, αλλά ως στοιχειώδης αρχή κρατικής επιβίωσης απέναντι σε επαναλαμβανόμενες επιθέσεις από ένα καθεστώς που επιμένει να προβάλλει τον πόλεμο ως πολιτική μέθοδο.
Αυτό δεν είναι θεωρητικό. Reuters και AP κατέγραψαν ιρανικά πλήγματα σε ισραηλινές περιοχές όπως η Arad και η Dimona, με τραυματίες, ζημιές σε κτίρια και πίεση πάνω στην ισραηλινή αντιαεροπορική άμυνα.
Όταν τέτοια χτυπήματα πέφτουν κοντά σε κατοικημένες ζώνες και όχι σε αφηρημένους χάρτες στρατιωτικών επιτελείων, η συζήτηση αλλάζει. Δεν μιλάμε πια για ρητορική ένταση. Μιλάμε για πραγματικά βλήματα πάνω από πραγματικούς ανθρώπους.
Το Ισραήλ δεν πολεμά μια ιδέα. Πολεμά μια πραγματική απειλή
Η υπεράσπιση του Ισραήλ δεν χρειάζεται υπερβολή. Χρειάζεται καθαρό βλέμμα. Το Ιράν δεν παρουσιάζεται σήμερα από τις διεθνείς πηγές ως κράτος που αρκείται σε φραστικές εξάρσεις. Παρουσιάζεται ως δύναμη που συνεχίζει να εξαπολύει πυραυλικές και drone επιθέσεις όχι μόνο κατά του Ισραήλ αλλά και κατά χωρών του Κόλπου, ενεργειακών υποδομών και περιφερειακών στόχων, με αποτέλεσμα να καταδικάζεται ακόμη και από αραβικά κράτη στον ΟΗΕ.
Reuters μετέδωσε ότι κράτη του Κόλπου μίλησαν στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ για «υπαρξιακή απειλή» από τις ιρανικές επιθέσεις, οι οποίες στόχευσαν αμάχους και ενεργειακές υποδομές. Αυτό έχει σημασία: η καταγγελία δεν προήλθε μόνο από το Ισραήλ ή τη Δύση, αλλά και από αραβικές κυβερνήσεις που είδαν το ιρανικό αποτύπωμα ως αποσταθεροποιητική τρομοκράτηση ολόκληρης της περιοχής.
Άρα, όποιος προσπαθεί να παρουσιάσει την ισραηλινή απάντηση ως «αυθαίρετη επιθετικότητα» παραλείπει το βασικό γεγονός: το Ισραήλ δεν βρίσκεται απέναντι σε μια συμβατική πολιτική διαφορά, αλλά απέναντι σε ένα θεοκρατικό-στρατιωτικό καθεστώς που έχει αποδείξει ότι αντιλαμβάνεται τη βία, την πυραυλική πίεση και τον τρόμο κατά αμάχων ως επιτρεπτά εργαλεία ισχύος.
Όταν ο ουρανός φωτίζεται από πυραύλους, η ουδετερότητα γίνεται ηθική φυγομαχία
Το βίντεο με τον ουρανό του Ισραήλ να γεμίζει από τροχιές πυραύλων δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό οπτικό στιγμιότυπο. Είναι η συμπύκνωση της πραγματικότητας που ζουν οι ισραηλινοί πολίτες όταν το κράτος τους δέχεται μαζικές επιθέσεις από βαλλιστικά συστήματα. Κανένα σοβαρό κράτος στον κόσμο δεν θα δεχόταν να αντιμετωπίζεται αυτό ως «μια ακόμα κλιμάκωση» χωρίς απάντηση.
Κανένα κράτος δεν έχει υποχρέωση να περιμένει παθητικά μέχρι ένας πύραυλος να περάσει τις αναχαιτίσεις και να βρει σχολείο, πολυκατοικία ή νοσοκομείο.
Γι’ αυτό και το επιχείρημα υπέρ του Ισραήλ δεν χρειάζεται ρητορικά πυροτεχνήματα. Χρειάζεται ένα μόνο καθαρό αξίωμα: μια χώρα που δέχεται επαναλαμβανόμενα βαλλιστικά πλήγματα έχει όχι μόνο δικαίωμα αλλά και καθήκον να εξουδετερώσει όσο μπορεί την πηγή αυτής της απειλής. Το να το αρνηθεί κανείς αυτό στο Ισραήλ, ενώ θα το αναγνώριζε αμέσως σε οποιοδήποτε άλλο κράτος, δεν είναι ανθρωπισμός. Είναι διπλό μέτρο.
Το καθεστώς της Τεχεράνης δεν κρίνεται μόνο από τα λόγια του, αλλά από το σύνολο της συμπεριφοράς του
Το κρίσιμο σημείο εδώ είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι ένα μόνο μπαράζ πυραύλων.
Η λογική αυτή δεν εξαντλείται σε στρατιωτικά πλήγματα. Το Newsio έχει ήδη εξηγήσει πώς ο πόλεμος περνά από τους πυραύλους στις κρίσιμες υποδομές, με το νερό, την ενέργεια και τη λειτουργική αντοχή ολόκληρων κοινωνιών να μετατρέπονται σε πεδίο πίεσης και εκβιασμού.
Είναι το πλήρες δόγμα. Το Ιράν απειλεί το Ισραήλ, απειλεί κρίσιμες υποδομές νερού και ενέργειας στον Κόλπο, πιέζει τον Στενό του Ορμούζ και επιβάλλει κόστος στις αγορές, στις θαλάσσιες οδούς και στην παγκόσμια οικονομία.
<p>Το εύρος αυτής της απειλής δεν σταματά στο ισραηλινό μέτωπο. Όπως έχει ήδη καταγραφεί αναλυτικά στο Newsio, το Ιράν απειλεί τον κόσμο περισσότερο απ’ όσο φαίνετα, μεταφέροντας την κρίση από τους πυραύλους στις αγορές ενέργειας, στις θαλάσσιες αρτηρίες, στις κρίσιμες υποδομές και στη διεθνή αίσθηση ασφάλειας.
Reuters κατέγραψε ότι η Τεχεράνη απείλησε αντίποινα κατά ενεργειακών και υδάτινων υποδομών στον Κόλπο, ενώ το ίδιο πρακτορείο μετέδωσε ότι το Κουβέιτ κατηγόρησε το Ιράν πως «κρατά όμηρο την παγκόσμια οικονομία». Αυτή δεν είναι συμπεριφορά υπεύθυνης περιφερειακής δύναμης. Είναι συμπεριφορά καθεστώτος που χρησιμοποιεί τον φόβο ως γεωπολιτικό εργαλείο.
Όταν λοιπόν το Ισραήλ χτυπά στρατιωτικές, πυραυλικές ή καθεστωτικές δυνατότητες της Τεχεράνης, δεν ενεργεί σε ιστορικό κενό. Ενεργεί απέναντι σε έναν αντίπαλο που έχει δείξει ότι αν του μείνει χώρος, θα τον χρησιμοποιήσει για περισσότερη εκτόξευση, περισσότερη αποσταθεροποίηση και μεγαλύτερο κόστος για όλους γύρω του.
Το πυρηνικό υπόβαθρο κάνει την υπόθεση ακόμη πιο βαριά
Εδώ χρειάζεται απόλυτη πειθαρχία στη διατύπωση. Δεν υπάρχει βάση για να γραφτεί σήμερα ως γεγονός ότι το Ιράν διαθέτει επιχειρησιακές πολλαπλές πυρηνικές κεφαλές. Αυτό θα ήταν ανεύθυνο. Υπάρχει, όμως, ισχυρή διεθνής ανησυχία για το πυρηνικό του πρόγραμμα και για την αδυναμία της διεθνούς επιτήρησης να δώσει πλήρεις διαβεβαιώσεις.
Η IAEA δήλωσε στις αρχές Μαρτίου ότι «ο μόνος τρόπος να υπάρξει μακροπρόθεσμη διασφάλιση ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα είναι η επιστροφή στη διπλωματία», ενώ ο οργανισμός τόνισε ότι δεν έχει επί μήνες πλήρη πρόσβαση και πλήρη δυνατότητα επαλήθευσης γύρω από τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου.
Reuters επίσης μετέδωσε ότι ο πυρηνικός επιτηρητής του ΟΗΕ πίεσε το Ιράν να επιτρέψει επιθεωρήσεις σε όλες τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του και επισήμανε νέο σημείο εμπλουτισμού και υψηλά αποθέματα ουρανίου.
Αυτό σημαίνει κάτι πολύ απλό: όταν ένα καθεστώς που ήδη εκτοξεύει βαλλιστικούς πυραύλους κατά πόλεων παραμένει ταυτόχρονα κεντρικό αντικείμενο διεθνούς ανησυχίας για το πυρηνικό του πρόγραμμα, τότε το δικαίωμα των γειτόνων του να πάρουν την απειλή στα σοβαρά δεν είναι παράλογη υστερία. Είναι στοιχειώδης στρατηγική λογική.
Το δίκαιο δεν βρίσκεται στην ισοπέδωση των διαφορών, αλλά στη σωστή τους ονομασία
Υπάρχει μια εύκολη, τεμπέλικη δημοσιογραφία που σε τέτοιες στιγμές μιλά για «κύκλο βίας» και μένει εκεί. Όμως εδώ το ζήτημα δεν είναι η αισθητική ισορροπία των λέξεων.
Γι’ αυτό και η σοβαρή ανάλυση οφείλει να κρατά καθαρή τη διάκριση που θολώνεται σκόπιμα στον δημόσιο λόγο: δεν χτυπιέται ένας λαός, αλλά ένα καθεστώς που έχει οικοδομήσει την επιβίωσή του πάνω στην πυραυλική απειλή, την ιδεολογική βία και τη διαρκή περιφερειακή αποσταθεροποίηση.
Είναι η ονομασία της πραγματικότητας. Από τη μία υπάρχει ένα κράτος που αμύνεται απέναντι σε πυραύλους που πέφτουν πάνω από τον ουρανό του.
Από την άλλη υπάρχει ένα καθεστώς που όχι μόνο χτυπά το Ισραήλ, αλλά επιτίθεται σε πολλούς γύρω του, απειλεί νερό, ενέργεια, ναυτιλία και λειτουργεί ως επίμονος φορέας περιφερειακού τρόμου. Το να εξισώνεις αυτά τα δύο δεν είναι ισορροπία. Είναι σύγχυση.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ηθική βάση ενός καθαρά υπέρ-ισραηλινού άρθρου: όχι στην τυφλή λατρεία ενός κράτους, αλλά στην αναγνώριση ότι ανάμεσα σε έναν πληθυσμό που προσπαθεί να επιβιώσει και σε ένα καθεστώς που έχει μετατρέψει την αποσταθεροποίηση σε δόγμα, το δίκαιο δεν μοιράζεται στη μέση. Το δίκαιο γέρνει προς εκείνον που αμύνεται για να μην καεί.
Τι πρέπει να μείνει
Αυτό που πρέπει να μείνει δεν είναι μόνο η εικόνα των πυραύλων στον ουρανό. Είναι το νόημά της.
Όταν το Ιράν γεμίζει τον ουρανό του Ισραήλ με βαλλιστικά ίχνη, δεν προσφέρει στον κόσμο «μία ακόμη γεωπολιτική ένταση». Υπενθυμίζει γιατί το Ισραήλ βλέπει την αυτοάμυνα όχι ως επιλογή, αλλά ως ανάγκη. Υπενθυμίζει γιατί η αντιαεροπορική άμυνα, τα προληπτικά χτυπήματα και η εξουδετέρωση πυραυλικών ή καθεστωτικών δυνατοτήτων δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όρος επιβίωσης.
Και υπενθυμίζει κάτι ακόμη: ότι ο κόσμος κάνει λάθος όταν περιμένει από το Ισραήλ να συμπεριφερθεί σαν να μην βλέπει τι έχει απέναντί του. Γιατί αυτό που έχει απέναντί του δεν είναι μια απλή αντίπαλη κυβέρνηση.
Είναι ένα καθεστώς που έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι απειλεί τους γείτονές του, πολιορκεί την περιφερειακή σταθερότητα και δεν κρύβει ότι αντιλαμβάνεται τη βία ως εργαλείο ιδεολογικής και στρατηγικής επιβολής. Σε τέτοιες συνθήκες, η αυτοάμυνα δεν είναι απλώς νόμιμη. Είναι ηθικά αναγκαία.
