Πίνακας περιεχομένου
Το Χειρουργείο της Τεχεράνης: η αποδόμηση του Araghchi, το ρήγμα εξουσίας και η σήψη του ιρανικού καθεστώτος
Η υπόθεση Abbas Araghchi δεν είναι απλή κυβερνητική τριβή. Δεν είναι προσωπική διαμάχη, ούτε ένα ακόμη επεισόδιο παρασκηνίου μέσα στο ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών.
Είναι ακτινογραφία εξουσίας.
Και η ακτινογραφία δείχνει κάταγμα.
Σύμφωνα με την αποκάλυψη του Iran International, ο πρόεδρος Masoud Pezeshkian και ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Mohammad Bagher Ghalibaf φέρονται να επιδιώκουν την απομάκρυνση του Araghchi από το υπουργείο Εξωτερικών, κατηγορώντας τον ότι ακολουθεί τη γραμμή του διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης Ahmad Vahidi στις πυρηνικές συνομιλίες, χωρίς να ενημερώνει τον πρόεδρο.
Το ίδιο πλαίσιο αναπαρήγαγε και το Times of Israel, σημειώνοντας ότι οι κατηγορίες τον εμφανίζουν όχι ως υπουργό που εκπροσωπεί την κυβέρνηση, αλλά ως λειτουργικό βραχίονα της γραμμής του IRGC μέσα στη διπλωματική μηχανή.
Αν αυτή η αναφορά επιβεβαιωθεί πλήρως από το εσωτερικό της Τεχεράνης, δεν θα μιλάμε απλώς για πτώση ενός υπουργού. Θα μιλάμε για δημόσια ρήξη ανάμεσα στο πολιτικό προσωπείο της Ισλαμικής Δημοκρατίας και στον στρατιωτικοϊδεολογικό μηχανισμό που κρατά το πραγματικό τιμόνι.
Αυτό είναι το χειρουργείο της Τεχεράνης: ανοίγεις το σώμα του καθεστώτος και βλέπεις ότι τα όργανα δεν συνεργάζονται.
Η κυβέρνηση θέλει να φαίνεται κυβέρνηση.
Το IRGC θέλει να κυβερνά χωρίς να εκτίθεται πάντα ως κυβέρνηση.
Ο Araghchi στέκεται ανάμεσα στα δύο, όχι ως ουδέτερος τεχνοκράτης, αλλά ως το λείο, διεθνώς αναγνώσιμο πρόσωπο ενός συστήματος που μιλά με διπλωματική γλώσσα ενώ κρατά στρατιωτικό νεύρο.
Το Newsio έχει ήδη δείξει στην ανάλυση για την Αμερική απέναντι στον Araghchi ότι ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών δεν πρέπει να διαβάζεται ως “διαφορετική” Τεχεράνη. Πρέπει να διαβάζεται ως το πολιτισμένο interface της ίδιας πίεσης.
Τώρα, η ίδια η Τεχεράνη φαίνεται να αποκαλύπτει αυτό που η Δύση έκανε πως δεν έβλεπε.
Η βιτρίνα του τρόμου: ο μύθος του “μετριοπαθούς” Araghchi
Ο Abbas Araghchi που εμφανίζεται στις διεθνείς αίθουσες δεν είναι απλώς διπλωμάτης με καλό βιογραφικό.
Είναι προϊόν μιας συγκεκριμένης ιρανικής αρχιτεκτονικής: επανάσταση, πόλεμος, IRGC, υπουργείο Εξωτερικών, δυτική εκπαίδευση, πυρηνικές διαπραγματεύσεις, στρατηγική αμφισημία.
Το βιογραφικό του δεν είναι ουδέτερη λεπτομέρεια. Το Reuters τον περιγράφει ως πρώην μέλος των Φρουρών της Επανάστασης, έμπειρο πυρηνικό διαπραγματευτή και ίσως τον ισχυρότερο υπουργό Εξωτερικών που είχε το Ιράν.
Αυτή η διαδρομή δεν είναι τυχαία. Είναι το ίδιο το μοντέλο.
Η Τεχεράνη ξέρει ότι ο ωμός φανατισμός δεν περνά εύκολα από τις αίθουσες της διεθνούς διπλωματίας. Χρειάζεται πρόσωπα που μπορούν να μιλούν αγγλικά, να γνωρίζουν τους κώδικες της Δύσης, να χαμογελούν σε διαπραγματευτές, να χειρίζονται λέξεις όπως “σταθερότητα”, “πλαίσιο”, “εγγυήσεις”, “αμοιβαιότητα”, “περιφερειακή ασφάλεια”.
Αλλά η γνώση του δυτικού κώδικα δεν σημαίνει δυτικό πολιτικό ήθος.
Μπορεί να σημαίνει ακριβώς το αντίθετο: καλύτερη χρήση του κώδικα του αντιπάλου.
Ο Araghchi είναι χρήσιμος επειδή δεν μοιάζει με αφίσα των Φρουρών. Είναι χρήσιμος επειδή μπορεί να εμφανιστεί ως “σοβαρός συνομιλητής” την ώρα που το καθεστώς πίσω του κρατά πυραύλους, πολιτοφυλακές, πετρέλαιο, φυλακές, Ορμούζ και πυρηνική διαπραγμάτευση στο ίδιο χέρι.
Εδώ βρίσκεται η απάτη του “μετριοπαθούς”.
Δεν χρειάζεται να φωνάζει.
Δεν χρειάζεται να φορά στρατιωτική στολή.
Δεν χρειάζεται να απειλεί σε κάθε φράση.
Το σύστημα τον χρειάζεται ακριβώς επειδή μπορεί να μεταφέρει σκληρή ισχύ με μαλακή επιφάνεια.
Η Δύση, πολλές φορές, κάνει το παιδικό λάθος να μπερδεύει το ύφος με την ουσία. Βλέπει κοστούμι και ακούει αγγλικά, άρα φαντάζεται πραγματισμό. Βλέπει τεχνική γλώσσα, άρα φαντάζεται απόσταση από το IRGC. Βλέπει διπλωματικό χαμόγελο, άρα φαντάζεται άνοιγμα.
Η Τεχεράνη γελά με αυτή την αφέλεια εδώ και δεκαετίες.
Το ρήγμα Pezeshkian–Ghalibaf απέναντι στον μηχανισμό του IRGC
Η αναφορά ότι Pezeshkian και Ghalibaf πιέζουν για την απομάκρυνση Araghchi έχει βάρος επειδή δεν στέκεται μόνη της.
Το Critical Threats Project / ISW έχει ήδη περιγράψει εσωτερικό ρήγμα στο ιρανικό σύστημα, με τον Ahmad Vahidi και τον κύκλο του IRGC να περιορίζουν επανειλημμένα τις προσπάθειες πιο “πραγματιστικών” αξιωματούχων, όπως ο Ghalibaf, να οδηγήσουν το καθεστώς σε πιο ευέλικτη διαπραγματευτική γραμμή.
Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, ο Vahidi και ο κύκλος του έχουν συγκρουστεί με μπλοκ που περιλαμβάνει τους Ghalibaf, Pezeshkian και Araghchi γύρω από τη στάση του καθεστώτος στον πόλεμο και στις διαπραγματεύσεις.
Σε νεότερη ανάλυση, το ISW / CTP σημειώνει ότι η αναφορά για την υπόθεση Araghchi υποδηλώνει πιθανή ευθυγράμμισή του με τη θέση Vahidi στις διαπραγματεύσεις. Αυτό δεν είναι μικρή λεπτομέρεια. Είναι πυρήνας εξουσίας.
Το Ιράν δεν εμφανίζεται ως κανονικό κράτος που αποφασίζει με ενιαία κυβερνητική γραμμή. Εμφανίζεται ως καθεστώς με πολλαπλά κέντρα δύναμης, όπου το πολιτικό προσωπείο προσπαθεί να επιβιώσει δίπλα σε έναν σκληρό μηχανισμό που θεωρεί τον εαυτό του ιδιοκτήτη της επανάστασης.
Ο Pezeshkian μπορεί να είναι πρόεδρος.
Ο Ghalibaf μπορεί να είναι πρόεδρος του κοινοβουλίου.
Αλλά το ερώτημα δεν είναι ποιος έχει τίτλο.
Το ερώτημα είναι ποιος κρατά το δικαίωμα του βέτο πάνω στην πραγματικότητα.
Και εδώ η εικόνα είναι ωμή: όταν ένας υπουργός Εξωτερικών κατηγορείται ότι λειτουργεί περισσότερο με γραμμή IRGC παρά με γραμμή προεδρίας, τότε η “Ισλαμική Δημοκρατία” μοιάζει λιγότερο με δημοκρατία και περισσότερο με σκηνικό πίσω από το οποίο κινείται στρατιωτικοϊδεολογικό κέντρο.
Αυτό δεν είναι κράτος με στρατό.
Είναι στρατιωτικοϊδεολογικός μηχανισμός με κρατική βιτρίνα.
Η διαπραγμάτευση με τη Δύση, έτσι, παύει να είναι απλή διπλωματική διαδικασία. Γίνεται εσωτερικός εμφύλιος χαμηλής έντασης μέσα στο ίδιο το καθεστώς.
Η μία πλευρά θέλει χώρο για ελιγμό.
Η άλλη φοβάται ότι κάθε ελιγμός είναι ρωγμή νομιμοποίησης.
Ο Araghchi, αν οι αναφορές ευσταθούν, βρίσκεται ακριβώς εκεί: όχι ως γέφυρα εθνικού συμφέροντος, αλλά ως αγωγός επιβολής του σκληρού μηχανισμού μέσα στην αίθουσα των συνομιλιών.
Το Newsio έχει ήδη αναλύσει στο άρθρο Ιράν: τρία αμερικανικά αεροπλανοφόρα και διπλωματία υπό πίεση ότι η κρίση δεν είναι μόνο ΗΠΑ εναντίον Ιράν. Είναι και Τεχεράνη εναντίον Τεχεράνης.
Τώρα αυτό γίνεται ακόμη πιο καθαρό.
Γιατί η Δύση δεν βρίσκει συνομιλητή
Η Δύση ψάχνει συνομιλητή επειδή η δυτική διπλωματία έχει χτιστεί πάνω στην υπόθεση ότι τα κράτη έχουν κέντρο.
Έναν υπουργό.
Έναν πρόεδρο.
Ένα συμβούλιο.
Μια γραμμή.
Ένα σημείο στο οποίο μπορείς να χτυπήσεις την πόρτα και να πάρεις απάντηση.
Στην Τεχεράνη, αυτό δεν είναι δεδομένο.
Το υπουργείο Εξωτερικών μιλά. Το IRGC επιβάλλει. Ο πρόεδρος εμφανίζεται. Ο ανώτατος μηχανισμός εγκρίνει ή μπλοκάρει.
Οι πολιτοφυλακές πιέζουν από το πεδίο. Οι σκληροπυρηνικοί απειλούν ότι κάθε υποχώρηση είναι προδοσία. Η οικονομία καταρρέει, αλλά το καθεστώς φοβάται περισσότερο την απώλεια του ελέγχου από την καταστροφή της κοινωνίας.
Έτσι η Δύση κάθεται απέναντι σε έναν άνθρωπο, ενώ στην πραγματικότητα διαπραγματεύεται με μια πολυκέφαλη μηχανή.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Araghchi είναι “ανίκανος”. Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί να είναι πολύ ικανός ακριβώς στον ρόλο που του έχει δοθεί: να μεταφράζει τη γραμμή του καθεστώτος σε γλώσσα που να αντέχει στις διεθνείς κάμερες.
Είναι άλλη δουλειά να λύνεις κρίση.
Είναι άλλη δουλειά να κάνεις τη συνέχιση της κρίσης να μοιάζει με διαδικασία λύσης.
Εδώ η διπλωματία γίνεται μηχανισμός χρόνου.
Και ο χρόνος είναι όπλο.
Αυτό το είδαμε και στο Newsio στη «Μέγγενη» του Ορμούζ: όταν η Τεχεράνη κρατά ένα στρατηγικό choke point, δεν χρειάζεται πάντα να πυροβολεί. Αρκεί να διατηρεί αβεβαιότητα. Αρκεί να κάνει τις αγορές να υπολογίζουν κίνδυνο. Αρκεί να μετατρέπει κάθε συνομιλία σε παράταση της πίεσης.
Η οικονομία ως πυροκροτητής
Κάθε καθεστώς που χάνει κοινωνική νομιμοποίηση καταλήγει να κυβερνά με τρία εργαλεία: φόβο, χρήμα και ψέμα.
Το ιρανικό καθεστώς έχει χρησιμοποιήσει και τα τρία.
Όμως το χρήμα λιγοστεύει.
Η οικονομική πίεση δεν είναι θεωρητική. Το Reuters μετέδωσε ότι ο αμερικανικός ναυτικός αποκλεισμός έχει πιέσει τις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου, έχει αφήσει εκατομμύρια βαρέλια αργού εγκλωβισμένα σε δεξαμενόπλοια και έχει φέρει τη χωρητικότητα αποθήκευσης στα όριά της.
Αυτή δεν είναι απλή οικονομική ενόχληση.
Είναι πλήγμα στη βασική ρευστότητα του καθεστώτος.
Το πετρέλαιο δεν είναι απλώς προϊόν για την Τεχεράνη. Είναι αίμα στο σύστημα. Είναι μισθοί, δίκτυα, πρόσβαση, προστασία, παράνομη ροή, σκιώδης χρηματοδότηση, προνόμια, πιστότητα.
Όταν το πετρέλαιο εγκλωβίζεται, δεν πιέζεται μόνο ο κρατικός προϋπολογισμός. Πιέζεται ολόκληρη η αρχιτεκτονική επιβίωσης του καθεστώτος.
Παράλληλα, το Reuters κατέγραψε νέα βουτιά του ριάλ σε ιστορικό χαμηλό, καθώς η αγορά έτρεξε προς σκληρό νόμισμα. Όταν ένα νόμισμα διαλύεται, δεν διαλύεται μόνο η οικονομία. Διαλύεται η ψυχολογία της κοινωνίας.
Ο πολίτης που βλέπει τις αποταμιεύσεις του να εξαϋλώνονται δεν ακούει πια ιδεολογικά κηρύγματα με τον ίδιο τρόπο. Μετρά τι μπορεί να αγοράσει. Μετρά τι έχασε. Μετρά πόσο κοστίζει η επιβίωση.
Το IRGC δεν ζει με συνθήματα.
Ζει με δίκτυα, έσοδα, λαθρεμπόριο, πρόσβαση, προνόμια, συμβάσεις, πετρέλαιο, μαύρη αγορά και μηχανισμούς οικονομικής εξάρτησης.
Όταν στεγνώνει το χρήμα, οι ιδεολογίες γίνονται πιο θορυβώδεις επειδή η πραγματικότητα γίνεται πιο επικίνδυνη.
Εδώ βρίσκεται η ύλη της έκρηξης: ένας λαός που πληρώνει την κατάρρευση, ένας στρατιωτικός μηχανισμός που θέλει να κρατήσει τα τελευταία κανάλια πλούτου, μια κυβέρνηση που προσπαθεί να δείχνει ότι κυβερνά, και ένας υπουργός Εξωτερικών που κατηγορείται ότι δεν υπηρετεί την κυβέρνηση αλλά το βαθύ στρατιωτικό κράτος.
Αυτό δεν είναι σταθερότητα.
Είναι κλειστό δωμάτιο γεμάτο αέριο.
Το 90% που δεν φαίνεται στις κάμερες
Ο σκελετός μιλά για το 90% του λαού ως πραγματική ισχύ. Ως αριθμός, πρέπει να χρησιμοποιηθεί με ακρίβεια. Δεν υπάρχει μία ενιαία μέτρηση που να λέει ότι ακριβώς “90%” είναι έτοιμο να εκραγεί.
Υπάρχει όμως μια πολιτική αλήθεια βαρύτερη από το ποσοστό: η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων σε κάθε αυταρχικό σύστημα δεν ανήκει στον πυρήνα της βίας. Τον υφίσταται.
Στο Ιράν, ο πυρήνας που κυβερνά δεν είναι ο λαός.
Είναι ο μηχανισμός.
Οι ένοπλοι.
Οι υπηρεσίες.
Οι επιτηρητές.
Οι δικαστές του φόβου.
Οι ιδεολογικοί φρουροί.
Οι οικονομικοί μεσάζοντες.
Οι άνθρωποι που τρέφονται από τη συνέχιση του καθεστώτος.
Απέναντί τους βρίσκεται μια κοινωνία που έχει μάθει να επιβιώνει κάτω από επιτήρηση, πληθωρισμό, καταστολή, λογοκρισία και εξευτελισμό.
Αυτή η κοινωνία δεν είναι αδύναμη επειδή δεν έχει πάντα όπλα. Είναι καταπιεσμένη επειδή ο μηχανισμός βίας έχει σχεδιαστεί ακριβώς για να κάνει την πλειοψηφία να νιώθει μόνη.
Αλλά η τεχνολογία αλλάζει αυτό το μαθηματικό.
Η εικόνα διαφεύγει.
Η πληροφορία διαφεύγει.
Τα βίντεο διαφεύγουν.
Τα οικονομικά δεδομένα διαφεύγουν.
Η σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο διαφεύγει.
Η προπαγάνδα δεν πεθαίνει, αλλά χρειάζεται όλο και περισσότερη βία για να κρατηθεί όρθια.
Και όταν ένα καθεστώς χρειάζεται όλο και περισσότερη βία για να αποδείξει ότι έχει ακόμη τον έλεγχο, δεν δείχνει δύναμη.
Δείχνει φόβο.
Η βία είναι εργαλείο διακυβέρνησης μόνο όσο οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Όταν η κοινωνία αρχίσει να καταλαβαίνει ότι το καθεστώς δεν είναι αιώνιο, η βία παραμένει επικίνδυνη, αλλά χάνει τη μεταφυσική της ισχύ.
Το Ιράν δεν είναι οι αγιατολλάχ.
Δεν είναι το IRGC.
Δεν είναι οι πολιτοφυλακές.
Δεν είναι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις.
Δεν είναι οι εκτελέσεις.
Δεν είναι ο Araghchi.
Το Ιράν είναι κυρίως οι άνθρωποι που πληρώνουν τον λογαριασμό ενός καθεστώτος που τους πουλά “αντίσταση” ενώ τους κλέβει μέλλον.
Ο άξονας Ρωσίας–Κίνας δεν προσφέρει μέλλον
Η Τεχεράνη πουλά στους δικούς της ανθρώπους και στους συμμάχους της μια μεγάλη ψευδαίσθηση: ότι υπάρχει εναλλακτικός κόσμος, ένας άξονας Ρωσίας–Κίνας–Ιράν που θα αντικαταστήσει τη Δύση, θα σπάσει το δολάριο, θα νικήσει την τεχνολογία, θα προσφέρει ασφάλεια και θα ανοίξει νέο ιστορικό αιώνα.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο άξονας δεν μοιάζει με μέλλον.
Μοιάζει με ένωση τραυμάτων.
Η Ρωσία χρειάζεται ιρανικά drones και στρατιωτική συνεργασία επειδή ο πόλεμός της την έχει εκθέσει. Το Foundation for Defense of Democracies σημειώνει ότι η στρατηγική σχέση Ρωσίας–Ιράν έχει βάθος, αλλά και κρίσιμα όρια, ειδικά στο πεδίο της αμοιβαίας άμυνας. Δηλαδή: πολύς αντιδυτικός θόρυβος, λίγη πραγματική εγγύηση.
Η Κίνα, από την πλευρά της, δεν λειτουργεί ως σωτήρας του Ιράν. Λειτουργεί ως ψυχρός αγοραστής συμφέροντος. Θέλει ενέργεια, πρόσβαση, εκπτώσεις, διαπραγματευτικό βάθος απέναντι στη Δύση. Δεν θέλει να καεί για την Τεχεράνη.
Όταν η κρίση γίνεται πολύ επικίνδυνη, το Πεκίνο κοιτάζει πρώτα τους δικούς του πολίτες και τα δικά του συμφέροντα.
Αυτός είναι ο “άξονας” όταν σβήνουν τα φώτα της προπαγάνδας: η Ρωσία παίρνει ό,τι μπορεί, η Κίνα αγοράζει ό,τι τη συμφέρει, και το Ιράν μένει με τις πληγές, τους νεκρούς, την κατάρρευση του νομίσματος και την οργή μιας κοινωνίας που δεν βλέπει μέλλον.
Η Δύση έχει τεράστια προβλήματα. Έχει υποκρισίες, αποτυχίες, εσωτερικές κρίσεις, πολιτική βία, ιδεολογική κόπωση.
Το Newsio δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Αλλά η Δύση εξακολουθεί να ελέγχει το βασικό λογισμικό του μέλλοντος: κεφάλαιο, τεχνητή νοημοσύνη, chips, θεσμικές αγορές, τεχνολογικές πλατφόρμες, πανεπιστήμια, καινοτομία, χρηματοδότηση.
Ο άξονας Ρωσίας–Κίνας–Ιράν δεν προσφέρει ελευθερία.
Προσφέρει επιτήρηση.
Δεν προσφέρει ευημερία.
Προσφέρει εξάρτηση.
Δεν προσφέρει πολιτικό μέλλον.
Προσφέρει καθεστώτα που φοβούνται τον πολίτη τους περισσότερο από τον εχθρό τους.
Ο Araghchi ως τελευταίος θυρωρός ενός σάπιου κτιρίου
Ο Araghchi δεν είναι η αιτία της ιρανικής κρίσης.
Είναι το σύμπτωμα που φαίνεται καλύτερα επειδή στέκεται στο φως.
Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να μιλήσει στη Δύση ενώ το καθεστώς μιλά στο εσωτερικό του με φόβο.
Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να συζητά πλαίσια ενώ το IRGC κρατά τις κόκκινες γραμμές.
Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να εμφανιστεί ως τεχνικός διαπραγματευτής ενώ οι δικές του κινήσεις πλέον προκαλούν κατηγορίες από την πολιτική κορυφή ότι υπηρετεί άλλον εντολέα.
Αν Pezeshkian και Ghalibaf πράγματι πιέζουν για την απομάκρυνσή του, τότε η υπόθεση έχει μία ωμή σημασία: το καθεστώς δεν μπορεί πια να συμφωνήσει ούτε για το ποιος έχει το δικαίωμα να παριστάνει τον συνομιλητή της Δύσης.
Αυτό δεν σημαίνει αυτόματη κατάρρευση. Τα αυταρχικά καθεστώτα μπορούν να σαπίζουν για χρόνια. Μπορούν να επιβιώνουν με βία, λαθρεμπόριο, εξωτερική βοήθεια, φόβο, εκτελέσεις, προπαγάνδα και οικονομικό στραγγαλισμό του ίδιου τους του λαού.
Αλλά κάθε τέτοια επιβίωση έχει κόστος.
Και το κόστος ανεβαίνει.
Το Ιράν δεν αλλάζει επειδή το θέλει.
Πιέζεται να αλλάξει επειδή ο μηχανισμός του τρίζει.
Η διαπραγμάτευση τρίζει.
Η οικονομία τρίζει.
Η κοινωνία τρίζει.
Ο άξονας τρίζει.
Το αφήγημα τρίζει.
Και τώρα τρίζει και η ίδια η θέση του ανθρώπου που υποτίθεται ότι θα μετέφραζε την Τεχεράνη στον υπόλοιπο κόσμο.
Το τελικό συμπέρασμα
Η υπόθεση Araghchi είναι περισσότερο από προσωπική αποδόμηση. Είναι πολιτική νεκροψία ενός καθεστώτος που δεν μπορεί να αποφασίσει αν θέλει υπουργό Εξωτερικών ή στρατιωτικό απεσταλμένο με διπλωματικό διαβατήριο.
Η Τεχεράνη δεν δείχνει δύναμη όταν το IRGC φαίνεται να επιβάλλει γραμμή πάνω στην κυβέρνηση.
Δείχνει ότι η κυβέρνηση είναι βιτρίνα.
Δεν δείχνει σταθερότητα όταν Pezeshkian και Ghalibaf φέρονται να πιέζουν για απομάκρυνση Araghchi.
Δείχνει εσωτερικό ρήγμα.
Δεν δείχνει αντοχή όταν το ριάλ καταρρέει, το πετρέλαιο εγκλωβίζεται και η κοινωνία πληρώνει τον λογαριασμό.
Δείχνει οικονομική σήψη.
Δεν δείχνει εναλλακτικό μέλλον όταν ακουμπά σε Ρωσία και Κίνα.
Δείχνει ότι ψάχνει σωσίβιο σε δυνάμεις που πρώτα κοιτούν τον εαυτό τους.
Και δεν δείχνει νομιμοποίηση όταν κυβερνά με φόβο.
Δείχνει ότι φοβάται τον ίδιο του τον λαό.
Η αλήθεια είναι απλή και δεν χρειάζεται ευγένειες: η Ισλαμική Δημοκρατία δεν είναι ισχυρή επειδή αντέχει. Είναι βίαιη επειδή ξέρει ότι χωρίς βία δεν πείθει.
Ο Araghchi είναι το λείο πρόσωπο αυτού του συστήματος.
Το IRGC είναι το χέρι.
Η οικονομική κατάρρευση είναι ο λογαριασμός.
Ο λαός είναι η δύναμη που ακόμη δεν έχει πάρει στα χέρια της το τελικό αποτέλεσμα.
Και ο άξονας Ρωσίας–Κίνας δεν είναι λύση.
Είναι καθρέφτης.
Δείχνει στην Τεχεράνη το μέλλον που την περιμένει αν συνεχίσει στον ίδιο δρόμο: περισσότερη επιτήρηση, λιγότερο χρήμα, περισσότερη απομόνωση, λιγότερη ζωή.
Το χειρουργείο άνοιξε.
Το σώμα του καθεστώτος φαίνεται.
Και η διάγνωση δεν είναι μεταρρύθμιση.
Είναι σήψη.
